Karboksyterapia ma poprawiać cellulit i rozstępy. Badania pokazują, czego naprawdę można oczekiwać

• Zabieg polega na kontrolowanym podaniu pod skórę medycznego dwutlenku węgla
• Najczęściej wykonuje się go na cellulit, rozstępy, blizny zanikowe i okolice oczu
• Zabieg może poprawić wygląd skóry, ale dostępne badania są nieliczne i często obejmują małe grupy pacjentów
• Ciąża, aktywna infekcja skóry i niektóre choroby przewlekłe mogą być przeciwwskazaniem do zabiegu albo wymagać indywidualnej kwalifikacji

Jak przebiega karboksyterapia?

Karboksyterapia polega na podaniu pod skórę sterylnego dwutlenku węgla za pomocą bardzo cienkiej igły. Gaz jest aplikowany śródskórnie albo podskórnie, zależnie od okolicy i celu zabiegu. Urządzenie umożliwia kontrolowanie przepływu i ilości gazu, a parametry zabiegu dobiera się do leczonej okolicy oraz celu terapii.

Po podaniu CO₂ w tkankach dochodzi do przejściowego rozszerzenia naczyń i zwiększenia miejscowego przepływu krwi. Dwutlenek węgla może również ułatwiać uwalnianie tlenu z hemoglobiny, czyli białka przenoszącego tlen we krwi, do tkanek. Zjawisko to nazywa się efektem Bohra. To biologiczne wyjaśnienie zabiegu nie oznacza jednak, że każda wskazywana przez gabinety korzyść została równie dobrze potwierdzona badaniami.

W trakcie sesji zwykle odczuwa się rozpieranie, szczypanie, pieczenie lub ciepło w miejscu podawania gazu. Dolegliwości zwykle szybko ustępują, choć zabieg w okolicy powiek, szyi lub brzucha może być odczuwany wyraźniej. Liczba sesji nie jest uniwersalna, ponieważ zależy od obszaru, problemu i reakcji skóry.

Możliwe efekty karboksyterapii. Czego nie potwierdzają badania?

Karboksyterapię stosuje się między innymi przy cellulicie, rozstępach, bliznach zanikowych, wiotkości skóry oraz wybranych rodzajach cieni pod oczami. W części badań odnotowano poprawę gładkości skóry oraz mniej widoczne rozstępy i niektóre blizny. Część prac dotyczy jednak małych grup pacjentów, różnych technik podawania gazu i krótkiej obserwacji po zakończeniu serii.

Realistycznym efektem jest zwykle umiarkowana poprawa wyglądu skóry, a nie całkowite usunięcie cellulitu, rozstępów czy blizn. Efekty mogą być różne u poszczególnych osób, a ich trwałość zależy między innymi od rodzaju problemu, masy ciała, pielęgnacji i naturalnego starzenia się skóry. Karboksyterapia nie jest metodą leczenia otyłości ani sposobem na miejscowe, trwałe odchudzanie.

Przy cieniach pod oczami znaczenie ma ich przyczyna. Zabieg może pomóc, gdy cienie wynikają z prześwitywania naczyń przez cienką skórę. Nie usunie jednak wyraźnych przepuklin tłuszczowych, głębokiego zagłębienia pod oczami ani przebarwień o innym podłożu. Dlatego przed rozpoczęciem serii warto ustalić, co faktycznie odpowiada za problem w tej okolicy.

Skutki uboczne po karboksyterapii. Co może wystąpić po sesji?

Po karboksyterapii częste są niewielkie zaczerwienienie, obrzęk, tkliwość i drobne siniaki po wkłuciach. Można też przez krótki czas odczuwać gaz pod skórą, a przy dotyku usłyszeć lub wyczuć delikatne trzeszczenie. Zwykle ustępuje ono samo, gdy CO₂ zostanie wchłonięty.

Rzadziej mogą pojawić się większe krwiaki, dłuższy obrzęk lub podrażnienie skóry. Każdy zabieg z naruszeniem ciągłości skóry niesie też ryzyko zakażenia, zwłaszcza jeśli nie jest wykonywany w odpowiednich warunkach. Jeśli ból się nasila, zaczerwienienie się powiększa, skóra jest wyraźnie cieplejsza, z miejsca wkłucia wydobywa się wydzielina lub pojawia się gorączka, należy skontaktować się z lekarzem.

Bezpieczeństwo zależy nie tylko od samego gazu, ale też od kwalifikacji, higieny pracy i prawidłowego doboru okolicy zabiegowej. Przed zabiegiem warto zapytać, kto go wykonuje, jak przebiega kwalifikacja do zabiegu i co zrobić w razie niepokojącej reakcji.

Przeciwwskazania do karboksyterapii: kiedy nie wykonywać zabiegu?

Karboksyterapii nie wykonuje się w ciąży. W okresie karmienia piersią zabieg zwykle odracza się ze względów ostrożnościowych. Przeciwwskazaniem jest też aktywna infekcja, opryszczka, stan zapalny lub uszkodzenie skóry w miejscu planowanych wkłuć. Zabieg należy przełożyć również wtedy, gdy organizm jest w trakcie ostrej infekcji z gorączką.

Dodatkowej oceny przed zabiegiem wymagają choroby, które mogą zwiększać ryzyko powikłań związanych z wkłuciami lub podaniem gazu. Przed kwalifikacją trzeba podać wszystkie choroby przewlekłe, przebyte zakrzepy i zatory oraz przyjmowane leki:

• istotne choroby serca, płuc, nerek lub wątroby
• zaburzenia krzepnięcia, skłonność do krwawień i leczenie przeciwkrzepliwe
• niekontrolowane nadciśnienie tętnicze lub cukrzyca
• zapalenie żył, przebyta zatorowość płucna albo niedawny udar
• aktywna choroba nowotworowa lub trwające leczenie onkologiczne
• aktywne choroby autoimmunologiczne i ciężkie choroby tkanki łącznej

Podczas kwalifikacji należy podać wszystkie przyjmowane leki i informacje o chorobach przewlekłych. Krótka ankieta bez rozmowy o stanie zdrowia może nie wystarczyć do bezpiecznej oceny. Jeśli celem jest poprawa rozstępów, cellulitu lub blizn, rozsądnie jest najpierw omówić stan zdrowia i realny cel zabiegu z lekarzem wykonującym procedurę. Pozwala to ocenić, czy spodziewana, zwykle umiarkowana poprawa uzasadnia serię zabiegów i związane z nią koszty.

Źródła:

• PubMed (Carboxytherapy in dermatology: A systematic review)
• PubMed (Carboxytherapy in dermatology)
• PubMed (Carboxytherapy for striae distensae: A promising modality)
• PMC (The Impact of Carboxytherapy and Treatments Combining Carboxytherapy and Selected Chemical Peels on Vascular and Pigmentary Components of the Dark Circles)
• PMC (Carbon Dioxide Therapy in the Treatment of Cellulite: An Audit of Clinical Practice)